Styczniowe Dni Duchowości za nami. Tym razem poruszaliśmy temat proroctwa.
Podczas konferencji biblijnej omówiliśmy życie i misję wybranych proroków Starego Testamentu (Samuel, Eliasz, Ozeasz, Amos, Izajasz, Jeremiasz). W potocznym rozumieniu prorok kojarzy się z kimś przepowiadającym przyszłość, z jakimś wróżbitą, kimś, kto ma tajemną wiedzę. Natomiast w Biblii prorok to ten, kto słucha Pana i jest posłuszny Jego Duchowi. Duchowi, którego nie zna świat, którego świat odrzuca. Ten duch obcy temu światu, to duch posłuszeństwa, prawdy, pokory, przebaczenia, wolności wewnętrznej. Życie według tych wartości, jest w dzisiejszym świecie prawdziwym wyzwaniem. Przesłanie proroków (i nasza rola jako chrześcijan w tym świecie, z naszym powołaniem prorockim) wiąże się z dodawaniem odwagi: nie bójcie się wejść w trudne doświadczenie, wszystko musi przejść przez Paschę, jeżeli zaufacie Panu, On Was przeprowadzi i oczyści, wszystko ma sens, nie bójcie się wejść w trud cierpienia, nie uciekajcie w znieczulenia, uzależnienia, obojętność, wycofanie, bałwochwalstwo, rozpraszacze, bo to tylko odroczy cierpienie i sprawi, że doświadczenie nie spełni swojej roli, pozostawi was poranionych i zgorzkniałych. Trzeba przejść i się nie zatrzymywać. Ale trzeba przejść. To jest nadzieja i do tego nas wychowywał Rok Nadziei.
Podczas konferencji charyzmatycznej dowiedzieliśmy się, dlaczego bł. Jakub Alberione był nazywany prorokiem naszych czasów. W jaki sposób rozpoznał szczególne powołanie i jak przewidział potrzeby duchowe ludzi XX wieku. Wreszcie jak to się stało, że zainicjował wielkie przedsięwzięcie medialne, i jaką misję powierzył założonym przez siebie zgromadzeniom i instytutom, powierzając je pod opiekę św. Pawłowi nazywanemu Apostołem Narodów. Jan XXIII tak go wspominał: "spotkałem ks. Alberione, cóż za rozczarowanie przeżyłem, spodziewałem się człowieka wielkiego postury tryskającego energią. Ale gdy go spotkałem, zrozumiałem tajemnicę jego sukcesu: spotkałem uosobienie pokory."
Na adoracji eucharystycznej spotkaliśmy się z Jezusem, który we Chrzcie świętym dał nam powołanie prorockie i modliliśmy się, żeby nasze chrześcijaństwo było prorockim znakiem dla środowisk, w których żyjemy. Otwieraliśmy serca naprawdę o naszych osobistych lękach i oporach w pełnieniu misji, jakie przeżywali także prorocy i apostołowie.
Następne dni duchowości 13-14 lutego. Wstęp wolny, zapraszamy!
